Hagar – straszliwy wiking

W Stanach Zjednoczonych ukazało się zbiorcze wydanie przygód straszliwego wikinga Hagara. Hagar jest nieustraszony, w czasie bitew odznacza się dużą odwagą i pomysłowością, jednak w domu... o tam rządzi Helga.

Pierwszy pasek komiksowy o Hagarze, autorstwa Dika Browne ukazał się w 1973 r. W Polsce drukowała go przez jakiś czas Gazeta Wyborcza. Podobno Dik Browne stworzył postać Hagara w czasie, kiedy miał złamaną nogę. W dniu, kiedy zdjęto mu gips usiadł i w swoim studiu w Connecticut i po kilku godzinach Hagar był gotowy. Imię dostał dzięki najmłodszemu synowi. Dick obudzony kiedyś z drzemki przez swoich 3 synów, krzyknął rozgniewany „Cisza!” Jego najmłodszy syn, wystraszony wybiegł na korytarz z głośnym krzykiem „Run, run, here comes Hagar the Horrible!”

Hagar zaskarbił sobie sympatię czytelników komiksów na całym świecie. Do tej pory został przetłumaczony na 13 języków i ukazał się w 58 krajach.

Mam tylko wielką nadzieję, że wydanie zbiorcze jego przygód ukaże się też u nas.

Ponieważ niedługo święta Hagar i jego rodzina składają Wam świąteczne życzenia

Manual of detection - detektyw w przemoczonych butach

„Manual of detection” zdobył Hammett Prize w 2009 roku. Jest to nagroda przyznawana dla najlepszej powieści detektywistycznej. Trzeba przyznać, że jest to opowieść nietypowa jak na ten gatunek. Chociażby i dlatego, że przeplatają się w niej dwie rzeczywistości: ten realny i świat snu ; czasami trudno je od siebie odróżnić. Nie należy się spodziewać po tej książce wartkiej akcji, to raczej przechodzenie z jednego obrazu do drugiego jak we śnie. Bohater powieści Charles Unwin zostaje nagle awansowany i dostaje biuro na wyższym niż dotychczas piętrze w wieżowcu Agencji detektywistycznej. To rozróżnienie pięter jest bardzo ważne. W środku biurowiec przypomina labirynt. Każdy pracownik jest przypisany do danego pietra i wie mało, albo nawet i nic o tym co się dzieje na innych.

Przyznam, ze bardzo lubię czytać opisy biurowca Agencji. Te tajne przejścia i niezwykłe rozwiązania logistyczne. Na przykład w jednym z działów kierowniczka archiwum spraw rozwiązanych nigdy nie widuje swoich podwładnych. Rozpoznaje ich tylko po kaszlu i innych odgłosach. Sama przechadza się między rzędami skrzynek katalogowych, które znikają w pomieszczeniach małych biur, znajdujących się z drugiej strony ściany. Do niektórych sal można wejść tylko po drabinie. Inne mają ukryte przejścia. Windziarz pilnuje, żeby nikt nie zabłąkał się na nie swoim piętrze.

Charles, prosty urzędnik z 14 piętra, zostaje detektywem piętra 29. A potem zaczyna rozwiązywać sprawę zniknięcia swojego poprzednika w której więcej jest pytań niż odpowiedzi. Czasami nawet trudno określić kto jest wrogiem, a kto przyjacielem. Akcja dzieje się w świecie przypominającym trochę Anglię z przełomu wieku XIX i XX wieku – stroje, używane sprzęty, środki komunikacji.

Wszystkim, którzy szukają w powieściach tej niezwykłej aury tajemniczości polecam Manual of detection” z czystym sumieniem.

Recenzja została umieszczona także tutaj:

i tutaj

W krainie czarnoksiężnika Oza

Mało kto wie, że Czarnoksiężnik z krainy Oz, to nie koniec opowieści o niezwykłej krainie. L. Frank Baum napisał 14 powieści, których akcja toczy się w krainie Oz, po jego śmierci inni autorzy kontynuowali tą serię. Sama tylko Ruth Thompson dopisał kolejnych 19 tomów. W Polsce wydano tylko cztery pierwsze: Czarnoksiężnik z krainy Oz, W krainie czarnoksiężnika Oza, Dorota u króla gnomów i Dorota i Oz znowu razem.

Właśnie skończyłam czytać drugi tom cyklu The marvelous land of Oz i muszę przyznać, że wyobraźnia pana Bauma była naprawdę niebywała. Sama bajka zabawna i zaskakującą a świat krainy Oz bogaty i kolorowy. Tym razem przeżywamy przygody z Tipem, sierotą wychowywanym przez złą wiedźmę. Pewnego razu Tip postanawia nastraszyć swoją opiekunkę i z kawałków drewna składa postać na którą nakłada wydrążoną dynię. Nie wszystko idzie jednak zgodnie z planem i Pumpkinhead ożywa. Kuba Dyniogłowy, to najzabawniejsza z postaci. Niepoprawny maruda, który cały czas drży, ze jego dyniowa głowa mu odpadnie, albo stanie się z nią coś złego. I nie ma się czego śmiać, bowiem głowa z dyni osadzona na kołku może spaść w najmniej odpowiednim momencie. Oprócz tego mamy jeszcze bunt młodych kobiet, które postanawiają obalić męskie rządy w Emerald City. Mężczyźni zostają zagonieni do pieluch i sprzątania. Dotychczasowy władca Strach na Wróble musi uciekać. Udaje się na wygnanie do swojego przyjaciela Blaszanego Drwala. W podróży towarzyszą mu Tip, Kuba Dyniogłowy, Drewniany Rumak i Latająca Rzecz.

Jeden z najzabawniejszych fragmentów to rozmowa Kuby Dyniogłowego ze Strachem na Wróble. Kuba Dyniogłowy nie jest zbyt rozgarnięty (ma przeciez pusta głowę),dlatego Strach na Wróble zakłada, że musi on mówić w innym, niezrozumiałym dla niego języku i sprowadza tłumacza – małą dziewczynkę Jellie.

"You are certainly a wonderful creature. Who made you?"  
"A boy named Tip," answered Jack. "What does he say?" inquired the Scarecrow. "My ears must have deceived me. What did he say?"
"He says that your Majesty's brains seem to have come loose," replied the girl, demurely.  
The Scarecrow moved uneasily upon his throne, and felt of his head with his left hand.
"What a fine thing it is to understand two different languages," he said, with a perplexed sigh.
"Ask him, my dear, if he has any objection to being put in jail for insulting the ruler of the Emerald City."
"I didn't insult you!" protested Jack, indignantly. "Tut--tut!" cautioned the Scarecrow "wait, until Jellia translates my speech.
What have we got an interpreter for, if you break out in this rash way?"
 "All right, I'll wait," replied the Pumpkinhead, in a surly tone--although his face smiled as genially as ever.
"Translate the speech, young woman." "His Majesty inquires if you are hungry, said Jellia. "Oh, not at all!" answered Jack, more pleasantly, "for it is impossible for me to eat."
"It's the same way with me," remarked the Scarecrow.
"What did he say, Jellia, my dear?" "He asked if you were aware that one of your eyes is painted larger than the other," said the girl, mischievously”.

Dodatkowo do lektury zachęca samo wydanie The Marvelous Land of Oz. Pisałam już wcześniej o pięknym jubileuszowym wydaniu The wonderful wizard of Oz. Wszystkie tomy zostały wydane przez Books of Wonders w twardej oprawie z oryginalnymi ilustracjami Johna R. Neilla. Przykładowa ilustracja:

Patrick Swayze i Lisa Niemi – opowieść o pieknej miłości

Wszyscy wiemy, że małżeństwa gwiazd filmowych często trwają krótko. Rozpadają się w wielkim hukiem na oczach kamer telewizyjnych. Skandale żywią tabloidy i portale plotkarskie. A mimo to istnieją też i szczęśliwe małżeństwa. Patrick Swayze i Lisa Niemi wytrwali w wspólnym związku ponad trzydzieści lat i byli dobrym małżeństwem. Patrick przed swoja śmiercią postanowił napisać wspomnienia. Opisuje w nich swoje dzieciństwo, początki kariery, pracę na planie filmowym. Jednak przede wszystkim pisze o swoim szczęśliwym życiu z Niemi. Pisze o niej z miłością i czułością. Myślę, że niejedna z nas chciałaby kiedyś usłyszeć takie słowa, jakie napisał Patrick w 33 rocznicę ich ślubu:

„Together, we've created jouneys that were beyond anything we could imagine. […] Yet you still take my breath away. I'm still not complete until I look in your eyes. You are my women, my lover, my mate and my lady. I've loved you forever, I love you now and I will love you forevermore”.

Zapraszam do lektury, bo warto. Książka zawiera też sporo zdjęć Patricka Swayze m.in. z dzieciństwa, ślubu, wspólnego domu.

Korczak Ziółkowski i jego największa rzeźba świata

Jeżeli miałabym wymienić jakąś postać, którą podziwiam i cenię to byłby nim Korczak Ziółkowski. Dlaczego właśnie on? Korczak Ziółkowski miał wielką wizję, postanowił wyrzeźbić największy posąg świata. Doskonale zdawał sobie sprawę, że nie da rady ukończyć pracy za swojego życia. Mało tego, wiedział zapewne, że zobaczy tylko pierwsze zarysy przyszłej rzeźby wodza Indian Szalonego Konia. Mimo tego podjął się tej pracy. Nie mógł być pewien tego, co przyniesie przyszłość, tego czy jego dzieci podejmą dalej trud rzeźbienie góry. Zaryzykował i poświęcił tej wizji całe swoje życie.

Korczak Ziółkowski urodził się w rodzinie polskich imigrantów Józefa i Anny. Jego rodzice zginęli w tragicznym wypadku i w wieku trzech lata Korczak został sierotą. Jego opiekun, który życie spędzał na amatorskich ringach bokserskich, nie zastąpił mu ojca. Korczak, w wieku szesnastu lat opuścił jego dom. Imał się różnych prac i dzięki temu dał radę skończyć szkołę. Potem zaciągnął się na statek. Tam zaczął rzeźbić w drewnie. Kiedy po sześciu latach wrócił do Bostonu postanowił zająć się wyłącznie sztuką. Jego talent został dostrzeżony i w 1939 r. za popiersie Paderewskiego otrzymał pierwszą nagrodę New York World's Fair. W tym samym roku przyjął zlecenie wodza Siuksów. Najwyższe wzniesienie Gór Czarnych miało stać się przyszłym wizerunkiem wodza Indian Szalonego Konia. Pracę rozpoczął dopiero po wojnie w 1947r. Przeniósł się z całą swoja rodziną w Góry Czarne. Tam zbudował dom, gdzie wychowało się dziesięcioro jego dzieci. Siedmioro z nich kontynuuje jego pracę.

Góra Szalonego Konia, to nie tylko przyszła największa rzeźba świata. Dolina, nad którą ma wznosić się posąg wodza Indian, ma zostać przekształcona w olbrzymie centrum dorobku kulturowego Indian. Ma tam powstać uniwersytet, muzeum, centrum medyczne, wszystko z prywatnych datków. Żona Korczaka – Ruth, założyła fundacje, która zbiera fundusze na dalszy rozwój tego miejsca.

Oficjalna strona Fundacji: http://www.crazyhorsememorial.org
Zdjęcie pochodzi ze strony: http://www.travelsd.com/Attractions/Crazy-Horse