Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Powieści gotyckie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Powieści gotyckie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 31 sierpnia 2012

Mnich - Matthew Gregory Lewis

Ponieważ w Klubie Jane Austen przyszła teraz pora na "Opactwo Northanger" postanowiłam przeczytać Mnicha, powieść gotycką, którą zachwycali się po kolei Isabella, jej brat i wreszcie Catherine (świetne wstawki w filmie z 2007). Zastanawiałam się czy podołam temu XVIII-wiecznemu dziełu, ale dało radę i to bez większych przestojów. Pan Lewis napisał ponoć Mnicha w 10 tygodni. Jego krytycy twierdzą, że tak naprawdę niczego nie wymyślił, a czerpał tylko z gotowych wzorów, trochę je tylko przerabiając. Zrobił to jednak bardzo zręcznie, bowiem to jego powieść potem kopiowano i przerabiano niezliczoną ilość razy. Jej największa popularność przypadała na początek XIX wieku, czyli czas kiedy Jane Austen pisała swoje Opactwo.

Mnich, to nie tylko historia Ambrozja i podstępnej Matyldy. Tak naprawdę to mamy tam historię aż trzech par: Lorenza i Antoni, Raymonda i Agnes, oraz Ambrozja i Matyldy (choć to już nie takie oczywiste). W przebieg akcji wplecione są pomniejsze historię. Czytając na przykład o duchu z zamku i nieszczęsnym Raymondzie, od razu przypomniałam sobie film Tima Burtona "Gnijąca panna młoda" - bardzo podobny pomysł. A scena ze zbójcami? Nie mogę sobie przypomnieć nic konkretnego w tym momencie, ale jestem przekonana, że była kopiowana wiele razy.

Na początku powieść była nawet zabawna, ot scenki z życia miejskiego, ale potem robi się mrocznie, coraz mroczniej, jak przystało na powieść gotycką. Nie dziwię się, że w niektórych wypożyczalniach wprowadzono cenzurę wieku czytelników. W powieściach, równie popularnej jak Lewis, pani Ratcliffe, heroiny cierpią prześladowania, zostają wtrącane do lochu, ale wydostają się stamtąd czyste i nieskalane (pewnie nawet w ładnie ułożonej fryzurze). Lewis zaserwował swoim czytelnikom opisy tortur i okropności lochu (szczury, robaki i zgnilizna), sceny gwałtów i przemocy. Podejrzewam, że niejedna panienka nie mogła po przeczytaniu tej powieści zasnąć spokojnie w nocy. Pewnie, że w porównaniu do współczesnych powieści, to pewnie nic takiego, ale te ponad sto lat temu musiało robić wrażenie. Zresztą może nie doceniam czytelników z tamtych czasów. W końcu wychowani zostali na żywotach świętych, a to też nie takie słodkie historyjki.

Jeżeli ktoś woli obejrzeć film, to w ubiegłym roku powstała adaptacja powieści w reżyserii Dominika Moll.

środa, 29 lutego 2012

Tajemnica zamku Valmy

Książkę przeczytałam zachęcona tą recenzją. Tak jak i Lilybeth zdecydowałam się na nagranie audio. Była to bardzo dobra opowieść, którą wysłuchałam z przyjemnością w drodze do pracy. Było romantycznie, czasami trochę strasznie, choć nie jest to opowieść o duchach.

Tajemnica zamku Valmy to powieść gotycka z wątkiem kryminalnym pani Mary Steward. Powieść została podzielona nieprzypadkowo na 9 części. Bohaterka Linda Martin jedzie do Francji, żeby objąć posadę guwernantki dziesięcioletniego Filipa. Jej nowym domem ma wkrótce stać się Château Valmy - rozległa posiadłość, położona w przepięknej okolicy. Kiedy Linda po raz pierwszy zbliża się do zamku, nagle przypomina sobie wiersz z dzieciństwa o 9 karocach. W wierszu narrator kusi młodą dziewczynę, żeby wsiadła do jednej z dziewięciu karoc. One zawiozą ją do pięknego pałacu na wielka ucztę, wystarczy tylko wsiąść do jednej z nich. Śpiesz się, śpiesz - ponaglają słowa wiersza. Dziewięć karoc - dziewięć rozdziałów. Tylko, czy rzeczywiście Château Valmy to pałac z bajki?

Linda z pewnym przekąsem sama siebie nazywa Kopciuszkiem. Jej rodzice zginęli kiedy miała kilkanaście lat i od tamtej pory mieszkała w angielskim sierocińcu. Mama jej była Angielką, a tata Francuzem. Kiedy więc pojawiła się możliwość powrotu do Francji, gdzie Linda spędziła dzieciństwo, czuje, że wygrała los na loterii. Jej podopieczny - Filip jest dziedzicem Château Valmy. Jego rodzice również zginęli w wypadku i chłopiec czuje się bardzo samotny. Linda ma opiekować się chłopcem i uczyć go angielskiego. Wkrótce okaże się jednak, że jest może jedyną osobą, której chłopiec może zaufać. Żeby ocalić życie chłopca Linda będzie musiała postawić wszystko na jedna kartę.


Zachęcam do przeczytania recenzji Lilibeth.

Z braku polskiej okładki, skorzystałam z okładki wydania angielskiego.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...