Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty

środa, 5 czerwca 2013

Wszystko dla pań - Emil Zola

Warto wracać do klasyki. Przynajmniej raz do roku, najczęściej w porze jesienno zimowej mam nabieram ochoty na dziewiętnastowieczną powieść realistyczną. Zwykle był to Balzac, teraz postanowiłam spróbować z Zolą i to był znakomity wybór!

Naprawdę lubię te szczegółowe opisy pomieszczeń, ulic czy garderoby. Z lektury Ojca Goriot, pierwszej tego typu powieści, którą przeczytałam,  zapamiętałam najlepiej opis pokoju śniadaniowego w pensjonacie, w którym zatrzymał się Rastignac, a dokładnie porcelanowej zastawy śniadaniowej, z której jedna filiżanka miała uszczerbiony brzeg. To ciekawe, bo zwykle zupełnie nie mam pamięci do szczegółów. Ale wracając do powieści. Tutaj mogłam nacieszyć się  do woli opisami wystaw, stoisk, w końcu  damskiej toalety. W końcu to opowieść o narodzinach wielkich magazynów handlowych i śmierci drobnych handlarzy. "Wszystko dla pań" to nazwa magazynu założonego przez bezwzględnego i jednocześnie genialnego młodego wdowca Oktawiusza Mouret.

Oktawiusz zainwestował w sklep majątek swojej zmarłej żony (podobna historia jak w "Lalce" Prusa). I podobnie jak Stasiu Wokulski okazał się być genialnym przedsiębiorcą. Dla jednych jego sklep Wszystko dla pań był szansą na przeżycie, dawał bowiem zatrudnienie setkom osób, dla drobnych sklepikarzy jednak stał się przekleństwem. Zrujnował bowiem okoliczne sklepy z damską odzieżą. Zola zadał sobie wiele trudu, żeby opisać jak to wszystko funkcjonowało. W jaki sposób Mouret manipulował klientami i personelem własnego sklepu. Jak budował potęgę. Jest oczywiście i wątek miłosny - jak z bajki o Kopciuszku. W sklepie podejmuje pracę uboga sierota Denise. Co dalej łatwo się domyśleć. 

Dlaczego warto przeczytać? Świetne opisy charakterów różnych postaci. W powieści mamy i zakuhopoliczki, surowe gospodynie domowe, cyniczne damy i drobnych cwaniaczków.  Dodatkowo, jak ktoś lubi bajki o ubogich niewiastach o złotym sercu i bogatych draniach, to powieść Wszystko dla pań jest jak znalazł. Ja przy czytaniu bardzo dobrze odpoczęłam.

czwartek, 5 lipca 2012

Villette - Charlotte Brontë

Po powieści autorki Jane Eyre Charlotte Brontë spodziewałam się utartego schematu przebiegu zdarzeń, a tu proszę niespodzianka.

Lucy nie ma bliskiej rodziny, ani majątku. Dziwnym zrządzeniem losu, zostaje pozbawiona opieki jedynej osoby, dla której los Lucy nie był obojętny - pani Bretton, matki chrzestnej dziewczynki. Od tej pory musi sobie radzić w życiu sama. Zostaje damą do towarzystwa i opiekunką samotnej starszej damy, a potem trafia na pensje pani Beck, gdzie zajmuje stanowisko nauczycielki angielskiego.

Lucy narzuca sobie ostrą dyscyplinę. Nie ma złudzeń co do własnej sytuacji życiowej. Jest inteligentna, wykształcona i ma wdzięk, mimo tego jest skazana na towarzystwo osób, które  nie są w stanie docenić tych jej zalet. Po pewnym czasie jej dawni przyjaciele odnajdują się, okazuje się zresztą, że fortuna im sprzyja. Oprócz jednak "bywania na salonach" i miłych towarzyskim pogawędek znajomości te nie przynoszą jej żadnych majątkowych korzyści, nie poprawiają jej losu.

Villette jest przede wszystkim powieścią o samotności i bezdomności. Nie chodzi tu oczywiście o brak dachu nad głową, ale o brak tej wygodnej świadomości, że gdzieś tam czeka bezpieczna przystań, do której zawsze można powrócić. Lucy może liczyć tylko na siebie i jest tego świadoma w pełni. Obserwuje ludzi z którymi przychodzi jej spotykać się na co dzień, wyciąga wnioski. Wydaje się być skryta, bo tak jest bezpiecznie. Kiedy jednak budzą się w niej uczucia do mężczyzny zaczyna wyrzucać sobie tę skrytość, to wyuczone opanowanie. Taki kompleks grzecznej dziewczynki:

Uśmiechnęłam się, powstrzymując równocześnie jęk bólu... O, pragnęłam jednego tylko: aby chciał pozostawić mnie w spokoju, aby zaprzestał aluzji do mojej osoby! Nie chciałam słuchać określenia mnie takimi epitetami jak: "cicha mała Lucy Snowe" czy "bezbronna, niewinna jak cień". Odrzucam je nie z szyderstwem, ale z niezmierną przykrością: ciążyły mi ołowiem, mroziły swoim chłodem. 


W Villette jest ta odrobina melancholii, ale nie jest to powieść smutna. Fani XIX-wiecznych powieści obyczajowych powinni być zachwyceni.

Przy okazji: dziękuję dziewczynom za piękną zakładkę!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...