Fistaszki - pasek komiksowy na każdy dzień roku

Jakiś czas temu wydawnictwo Nasza Księgarnia zaczęło wydawać u nas Fistaszki zebrane. Na razie ukazało się 5 pierwszych tomów z dwudziestu pięciu przewidywanych. Pierwszy i drugi tom sobie odpuściłam (bo rysunki nie przypominały jeszcze tych Fistaszków jakie znam), i jak to zwykle bywa teraz żałuję. Nie kupię już ich teraz, chyba, że wreszcie zdecyduję się na zakupy w brytyjskim Amazonie. W Stanach ceny pierwszego i drugiego tomu też już poszybowały w kosmos. Tak to jest z komiksami, masz rok na decyzje, potem płacisz potrójnie na Allegro.

Dobrze, wracajmy do Fistaszków. Mam na półce wydania z lat 80-tych. To były takie cienkie zeszyciki, wydawane w serii Literatura na Świecie. Co ciekawe to nie był przedruk amerykańskiego komiksu, bo wydawnictwo ponoć nie miało do niego prawa. W czasach PRLu nikt się nie przejmował prawami autorskimi. Fistaszki zostały przerysowane przez pana Mirosława Malcharka. Łącznie ukazały się trzy zeszyty. Niedawno kupiłam dwa z nich na Allegro, bo moje z dzieciństwa uległy całkowitemu zaczytaniu.

W trzecim tomie Fistaszków Zebranych jest bardzo ciekawy wstęp pana Wojciecha Birka, którego dowiedziałam się m.in., że przez 50 lat Charles M. Schulz tworzył przynajmniej jeden pasek komiksowy dziennie. Razem powstało 17 897 pasków Fistaszków! W Stanach bohaterowie komiksu są niezwykle popularni. W Polsce chyba najbardziej znany jest piesek Snoopy. Szkoda tylko, że bardziej jako naszywka na ubraniu, niż bohater komiksu.
Przy okazji pochwalę się, że mam ten znaczek i jedną z kart pocztowych z pierwszego dnia obiegu.



Przejdźmy teraz do uczty. Oczywiście uczty komiksowej. Fistaszki zebrane 1955-1956 mają 319 stron. Postanowiłam sobie, że będę czytała tylko po kilka dziennie. W ten sposób starczy mi na dłużej.
Humor Fistaszków jest bardzo subtelny. Schulz był uważnym obserwatorem dziecięcych zachowań. A bohaterowie Fistaszków są wyraziści i różnorodni. Charlie Brown ze swoim filozoficznym podejściem życia, niepoprawna optymistka Lucy, trochę zarozumiała Violet i ambitny Linus. Aha i oczywiście Snoopy - psi indywidualista.


Zachęcam do zajrzenia na oficjalną stronę Fistaszków: http://www.peanuts.com/

Fistaszki zebrane 1955-1956
Nasza Księgarnia, 2010
s. 319

Eduardo Mendoza - Przygoda fryzjera damskiego

Gdybym miała ułożyć powieści pana Mendozy, w kolejności od najzabawniejszej aż do tej przy której śmiałam się najmniej to wyglądałoby to tak:

Brak wiadomości od Gurba
Niezwykła Podróż Pomponiusza Flatusa
Oliwkowy labirynt
Przygoda Fryzjera damskiego

Co ciekawe, jest to dokładnie ta kolejność w jakiej je czytałam. Ciekawa jestem, czy ktoś, kto czytał jako pierwszą powieść Przygoda Fryzjera damskiego uważa ją za najzabawniejszą? Widać pierwsza powieść Mendozy ma "największą siłę rażenia".

Ale do rzeczy, główny bohater powieści i jednocześnie narrator opuszcza po kilku latach szpital dla umysłowo chorych. Przy okazji, ani w Przygodach fryzjera damskiego, ani w Oliwkowym labiryncie, nie pada nigdy imię naszego bohatera. Będę więc dla wygody nazywała go detektywem. Detektyw odnajduje swoją siostrę, poznaje jej świeżo poślubionego małżonka i zatrudnia się w rodzinnym salonie fryzjerskim. Jego życie płynie odtąd spokojnie, przerywane niekiedy tylko błahymi problemami dnia codziennego, takimi jak brak pieniędzy, powodzenia czy wreszcie zepsuta suszarka do włosów. Aż pewnego dnia do salonu wkracza piękna Ivet i zleca naszemu detektywowi pewną sprawę. Kradzież dokumentów z biura firmy Szachraj Sp. z.o.o na początku wydaje się być całkiem proste, dopóki w prezesowskim fotelu ktoś nie znajduje trupa. Nasz Detektyw jednak radzi sobie doskonale. Myli pościg, zaciera ślady i węszy. I tak to między innymi w damskim stroju wypożyczonym z teatru zmierza do celu, nie dając szans swoim potencjalnym wrogom.

"Nikt mnie nie śledził, nie tylko dlatego, że przebrałem się z takim mistrzostwem,[...] lecz również dlatego, że drogę ze stacji do rezydencji odbyłem w upalnym słońcu, na piechotę, a ostatni odcinek nawet na czworakach, a metoda ta, bardziej niż jakakolwiek próba ukrycia się, była wyjątkowo skuteczna, gdy chodziło o pozbycie się najbardziej zajadłego prześladowcy".

Bohaterowie drugoplanowi też są wspaniali. Szwagier detektywa o stanowczych planach na przyszłość, obejmujących m.in. zabójstwo własnej matki, czy pan prezydent Barcelony, który potrafi wmówić wszystko innym osobom, nie wyłączając siebie. Są też groźni bandycie, a jakże. O to wypowiedź jednego z nich:

"Jestem podlejszy niż samo piekło. A teraz już dość. Zaraz zacznie świtać, a ja jeszcze muszę zabić tyle ludzi".

Dużo sarkastycznego humoru, bardzo dobre dialogi, akcja, która zwraca się w najdziwaczniejszych kierunkach, jednym słowem dobra lektura - gwarantowana.

Poniedziałek zaczyna się w sobotę

Znowu odkurzyłam półkę z science fiction. Tym razem padło na Poniedziałek zaczyna się w sobotę książkę braci Strugackich z 1964 roku. Co ja zrobię, że im fantastyka naukowa starsza tym bardziej mi się podoba.

Bohaterem powieści jest młody programista z Leningradu Sasza Priwałow. W drodze na urlop Sasza zabiera dwóch autostopowiczów. Okzazuję się, że są oni pracownikami instytutu naukowego w pobliskim Sołowcu, a sam instytut bardzo potrzebuje nowego programisty. I tak Sasza postanawia obejrzeć sobie ten instytut. Na początek zostaje zakwaterowany w... domku na kurzej łapce, którym opiekuje się pewna staruszka i spasiony kot Wasyl. Saszę nic nie dziwi, w końcu jest nowoczesnym obywatelem o odpowiednim materialistycznym poglądzie na świat, aż do nocy, kiedy w domku zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Na przykład materializują się z nikąd martwe ptaszyska, a chatkę nawiedzają lewitujący naukowcy. W dodatku odbiera telefon z zaproszeniem dla staruszki na zlot na Łysej Górze. To wszystko na pewno da się wytłumaczyć, myśli Sasza.

"Rzecz w tym, że najciekawsze i najsubtelniejsze rezultaty naukowe zawsze wydają się niewtajemniczonym przekombinowane i rozpaczliwie niezrozumiałe. W naszych czasach ludzie dalecy od nauki spodziewają się po niej cudu i tylko cudu, praktycznie nie są w stanie odróżnić prawdziwego naukowego cudu od sztuczek czy intelektualnego salto mortale.[...]Zorganizować w studiu telewizyjnym konferencje słynnych zjaw albo wywiercić wzrokiem dziurę w półmetrowej betonowej ścianie może wielu; nie ma z tego żadnego pożytku, za to wprawia w ekstazę czcigodną publiczność, która ma dość niejasne pojęcie, jak dalece nauka splotła i przemieszała pojęcia bajki i rzeczywistości".

Nowe miejsce pracy Priwałowa okazuje się być Instytutem Badań Czarów i Magii. Na wyposażeniu instytutu jest m.in. czarodziejska różdżka, demony zamykające i otwierające drzwi, latający dywan i butelka z dżinem. Magię bada się w sposób naukowy i jak najbardziej na poważnie.

Trochę mi ta powieść przypomina serial Eureka, gdzie bohater znajduje się w miasteczku genialnym wynalazców. Instytut Badań Czarów i Magii to taki radziecki odpowiednik Eureki.

Jeden z napisów w stołówce Instytutu:
"Śmielej towarzysze! Ruszajcie szczękami! G. Flaubert".

Oczywiście nie wszystkie doświadczenia kończą się sukcesem:
"W dziale Wiecznej Młodości po długiej chorobie zmarł model człowieka nieśmiertelnego".

Poniedziałek zaczyna się w sobotę to też satyra na środowisko naukowe. W Instytucie, jak i wszędzie pracują nie tylko geniusze, ale też i pracownicy nieudolni czy nieuczciwi. Tym nieuczciwym na początku wyrastają włosy w uszach, a potem i w innych miejscach. Części to nie odstrasza. Golą się starannie codziennie i dalej zarabiają na daczę za miastem.

Na prawdę warto czasem odkurzyć te stare, trochę już zapomniane tytuły.

Mglisty Billy - nocne zmory wychodzą z szafy

Ulubiony kot Billego - Tarzan nagle umiera. Billy nie mogąc się tym pogodzić wypowiada walkę śmierci i tym co się z nią kojarzy: potworom, duchom, makabrycznym stworzeniom, straszydłom z mrocznych opowieści. Oswaja rzeczywistość. W tym celu tworzy na przykład Dziwną i Niesamowitą Encyklopedię Kryptozoologii, z której możemy się dowiedzieć na przykład jak zmaterializować i pochwycić Formę Myślową, albo jak bronić się przed atakiem wampira.

W komiksie znajdują się również fragmenty wielce pouczającego magazynu Gazeta Osobliwości. W której poświęcono wiele miejsca takim zagadnieniom jak zabobony, duchy i parapsychologia.



Billy radzi sobie nie najgorzej w tym mrocznym świecie, pewnie dlatego, ze ma niezwykły dar ciemnowidzenia, dar, który dorośli dawno już zatracili:

"Dorośli to mordercy... Zabili w sobie dziecko, którym byli... Ich świat jest zbyt banalny, zbyt sztuczny... Zbyt przewidywalny... Wyobraźnia jest czymś nienamacalnym... Dlatego budzi w nich strach"


Jedna z bohaterek - Księżniczka z kałuży

Komiks Mglisty Billy otrzymał Nagrodę dla Najlepszego Komiksu Francuskojęzycznego w 2010 roku, nadawaną przez Instytut Francuski w Krakowie.

Komiks pożyczyłam od pewnej miłej pani. Cieszę się, że go przeczytałam, ale Mglisty Billy należy do tych komiksów, których nie muszę mieć w domu. Jak dla mnie jest trochę za makabryczny. Jeżeli jednak ktoś lubi taki sposób rysowania i opowieści rodem z opowiadań Edgara Alana Poe, to będzie zadowolony. Może tez zajrzeć na oficjalny blog autora komiksu: http://guillaumebianco.blogspot.com

Mglisty Billy : dar ciemnowdzenia / Guillaume Bianco
Post, 2001

Lost thing - Shaun Tan

"A więc chciałbyś usłyszeć historię? No cóż, znałem kiedyś mnóstwo interesujących historii. Niektóre z nich były takie zabawne, że umarłbyś ze śmiechu, a inne takie straszne, że nie chciałbyś ich już powtarzać. Tyle, że nie pamiętam żadnej z nich. Ale nadal mogę mogę Ci po prostu opowiedzieć jak znalazłem pewna zagubioną rzecz". Tak zaczyna się komiks australijskiego artysty Shau Tana. Co mogę powiedzieć? Tak jak i w przypadku Przybysza jestem zachwycona. O Przybyszu pisałam wcześniej na innym blogu.

Rysunki Shaun Tanga są bardzo bogate w szczegóły. Na przykład na okładce, na dole strony znajduje się przyklejony pasek papieru z bardzo drobnym drukiem głoszący: "Opowieść dla tych, którzy uważają, że są o wiele ważniejsze rzeczy na które należy zwrócić uwagę". A na co należy zwrócić uwagę według Shaun Tana? Kiedy patrzymy kątem oka widać zgubione rzeczy, niepasujące do otoczenia, zagubione, dziwaczne i trochę smutne.



To, które znalazł chłopiec przypominało trochę duży parowy kocioł. Zabrał go do domu, ale rodzice nie wyglądali na zachwyconych. Mama powiedziała nawet, "że ma brudne nogi i pewnie przyniósł jakieś zarazki". Chłopiec postanawia więc znaleźć mu odpowiednie miejce. Najpierw idą razem do biura rzeczy znalezionych, niestety to zwykły magazyn i nie wygląda sympatycznie. Na szczęcia nieznajomy podaje im pewien adres...

Na podstawie ksiażki powstał też film animowany, który dostał Oskara w 2011.
Zwiastun można obejrzeć na stronie: http://www.thelostthing.com/
Zdjęcia pochodzą ze strony autora: http://www.shauntan.net/books/lost-thing.html

Lost thing / Shaun Tan
Lothian Children's Book, 2011
Polskiego wydania brak.