Fight club

Miałam zamiar przeczytać najpierw Choke, ale ponieważ jest wypożyczona, zdecydowałam się na Fight Club, debiutancką powieść Chucka Palahniuka.

"You a class of young strong men and women, and they want to give their lives to something. Advertising has these people chasing cars and clothes they don't need. Generations have been working in jobs they hate, just so they can buy what don't really need.
We don't have a geat war in our generation, or a great depression, but we do, we have a great war of the spirit. We have a great revolutionagainst the culture. The graet depression is our lives. We have a spiritual depression".

Biblioteka Kongresu dała tej powieści hasła przedmiotowe: pokolenie milenijne, młodzi mężczyźni, fantazje apokaliptyczne. Myślę, że te hasła, plus cytat jaki wrzuciłam wyżej mówią wszystko o tej powieści. No może jeszcze można dorzucić tekst piosenki zespołu Pixies Where is my mind? wykorzystany w filmie:

Układanka czyli sam poprowadź akcję

Właśnie skończyłam kolejną powieść amerykańskiego pisarza Rexa Stouta Układanka, a właściwie Plot it yourself. Kolejne nawiązanie do czytania jako takiego, które umknęło w polskim tłumaczeniu. Układanka jest nawet lepsza niż Detektywi i storczyki, a może tylko przyzwyczaiłam się już do sposobu prowadzenia dochodzenia przez Nero Wolfe i jego najlepszego agenta Archiego.



Relacje pomiędzy Nero a Archie są dość specyficzne. Tak oczywiście Archie szanuje Nero jako szefa, podziwia jego zmysł dedukcji, ale od czasu do czasu potrafi wetknąć mu szpilkę.

Tym razem komitet utworzony przez pisarzy i wydawców zwraca się do Nero, żeby pomógł im zdemaskować niezwykle sprytnego oszusta. Oszust ten naciąga pisarzy bestsellerów na znaczne sumy odszkodowania za rzekome plagiaty jego dzieł. Nero przyjmuje zlecenie. Nie ma jednak tak dużo czasu na rozwiązanie zagadki jak mu się wcześniej wydawało. Oszust okazuje się być również mordercą. W dodatku działa szybko, a czas ucieka.

Przyzwyczaiłam się już do okładek powieści fantastycznych, które nic nie mają wspólnego z zawartością książki, ale żeby kryminały też? No dobrze, może nie jestem do końca sprawiedliwa. Pan, którego nazwisko widnieje jako twórca okładki nawet się starał. Na okładce mamy jakieś pożółkłe woluminy, maszynę o pisania, nóż, dużo czerwonej farby i właśnie lilię. Zakładam, że to miał być storczyk. Gdzie tam lilii do storczyka, ech...

Na zdjęciu Archie Goodwin. Ilustracja z książki Death Times Three.

Detektywi i storczyki

Powieść przeczytałam zachęcona tą oto recenzją :)

Oryginalny tytuł powieści Rex Stouta, który brzmi: "Murder by the book" dużo lepiej opisuję treść książki. Storczyki - ulubione rośliny detektywa Nerona Wolfa, posłużyły za środek przekupstwa maszynistek zatrudnionych w firmie adwokackiej, były barwnym, ale tylko ozdobnikiem. To książką, nigdy nie opublikowana powieść kryła w sobie tajemnicę.

Detektyw Neron Wolf przypomina mi trochę Herkulesa Poirot z późniejszych powieści Agathy Christie. Poirot był już wtedy szacownym starszym panem, który ruszał się z domu tylko w razie najwyższej konieczności, a sprawy potrafił rozwiązywać na odległość, dzięki informacjom dostarczanym przez inne osoby. Neron Wolf nie jest wcale ani stary, ani niedołężny. Szybki marsz pewnie zmęczyłby go szybko, biorąc pod uwagę jego znaczną tuszę, ale wcale nie to jest powodem, że bez przyczyny nie rusza się z domu. Neron po prostu nie widzi takiej potrzeby. Zatrudnia sztab ludzi, którzy w razie potrzeby dostarczają mu potrzebne informacje. Jego najbystrzejszym pracownikiem jest Archie Goodwin i to właśnie za nim podążamy po śladach trzech morderstw. Chociaż ostatnie słowo należy oczywiście do Nerona Wolfe. Zresztą jak powiedział Archie:

"Chodzi o to, że mój umysł nie działa jak błyskawica. Cramer pokazał nam tę listę sześć tygodni temu. Ledwie na nią spojrzałem. Ty także, wiem. Ale ja to nie ty. Zastanów sie nad sytuacja odwrotną. Jakby to było, gdybym ja zapamiętywał raz przeczytane nazwiska, a nie ty? Ja byłbym wtedy właścicielem tego domu i rachunku bankowego, a ty pracowałbyś u mnie. Odpowiadałaby ci taka pozycja? A może wolisz obecną? Wybieraj!
- Zadzwoń do Cramera - rzucił krótko Wolfe".

Poszperałam trochę w Internecie i znalazłam zdjęcia storczyków, dzięki którym Archie ściągnął do biura Wolfe grupę kobiet z agencji adwokackiej. Oto i one:


Piękne, prawda? Sama bym się skusiła. Więc może jednak coś było w tych storczykach?
Przy okazji, zwróciliście uwagę na niepoprawną politycznie okładkę?

Lady Vivian Hastings

Przede wszystkim chciałabym podziękować Lirael, dzięki której mam teraz przed sobą pierwszy tom komiksu Long John Silver.

Wydawnictwo Taurus Media wydało pierwszy tom trylogii, której bohaterem jest Długi John Silver - kucharz okrętowy i pirat z Wyspy Skarbów Roberta Stevensona. Komiks nie jest w żadnym razie kontynuacją powieści, a tylko luźnym nawiązaniem do dzieła Stevensona.



Akcja komiksu zaczyna się po tym, jak Długi John Silver wraca z Hiszpanii do Anglii. Tam, razem ze swoimi wiernymi kompanami zostaje wynajęty przez Lady Vivian Hastings. Mąż Vivian - lord Byron Hastings udał się przed trzema laty do Ameryki w poszukiwaniu złotego miasta. Lady pogodziła się już myślą, że jej mąż zaginął bez wieści, może nawet nie żyje. Tymczasem pewnego dnia w jej domu pojawia się brat męża i obwieszcza, że został uprawniony do sprzedania całego majątku Hastingów, a sama Vivian ma wstąpić do klasztoru. Dla Vivian, oczywiście było to rozwiązanie nie do przyjęcia. Postanawia dołączyć do ekspedycji, a ponieważ potrzebuje wspólników w nocy udaje się do portowej tawerny, żeby spotkać się z Długim Johnem Silverem.

Myślę, że fani opowieści o piratach nie maja na co narzekać. Mamy w tym komiksie wszystko co konieczne, żeby dać się porwać w wir przygody. Jest tajemnica, skarb do odkrycia, banda piratów i piękna, zdeterminowana kobieta.

Komiks odpowiada mi także pod względem graficznym, chociaż czasami miałam wrażenie, jakby brakowało kadrów, historia "skacze". Zdarzało się, że wracałam do przeczytanej już historii, żeby się upewnić, że nie skleiły się kartki. Trochę czasu też spędziłam przy jednym z kadrów, na którym widać wykrzywioną z wściekłości kobiecą twarz. Zastanawiałam się czy to twarz lady, czy jej służącej. Dopiero mąż przekonał mnie ostatecznie: "zobacz lady ma pieprzyk". Cha, rzeczywiście.

Uważnie obserwuję plany wydawnicze Taurus Media. Jak na razie wyglądają bardzo zachęcająco. W tym roku mają się ukazać kolejne dwa tomy serii. Czekam z niecierpliwością.

Long John Silver. T.1 Lady Vivian Hastings
autor: Xavier Dorison
rysownik: Mathieu Lauffray
wydawnictwo: Taurus Media, listopad 2011

Clark Gable - sto jedenasta rocznica urodzin

William Clark Gable urodził się 1 lutego 1901 roku w Cadiz w stanie Ohio. Tak naprawdę, to jego nazwisko brzmiało "Goebel", jednak rodzina postanowiła zmienić je na Gable, po drugiej wojnie światowej. Jego matka Adeline osierociła go gdy miał zaledwie pół roku. Ojciec, William Henry Gable ożenił się powtórnie z Jennie Dunlap. Macocha dawała Clarkowi pierwsze lekcje tańca. Wpoiła mu również zasady dobrego smaku w kwestii ubioru i zachowania.

Decyzje o tym, że chce zostać aktorem Clark podjął w wieku lat siedemnastu po obejrzeniu The bird of paradise. Fachu uczył się występując w kilku drugorzędnych teatrach.Clark Gable miał szczęście do kobiet. Na swojej drodze spotkał Laurę Hope Crews, swoją przyszłą żonę. Laura przekonała go, żeby zadbał odpowiednio o swoją sylwetkę i płaciła za lekcję właściwego operowania głosem. To dzięki jej zabiegom w 1924 roku Clark udał się do Hollywood. Początkowo pracował jako statysta. Wystąpił też na deskach Broadwayu, gdzie wreszcie został dostrzeżony przez krytykę.

W 1930 roku podpisał umowę z wytwórnią MGM. Jego pierwszą rolą był występ w niskobudżetowym westernie "The painted desert". Kiedy film trafił na ekrany kin, Clark dostał mnóstwo listów of fanek, pracownicy MGM postanowili przyjrzeć się bliżej nowemu kandydatowi na gwiazdę. Nie wszyscy byli jednak przekonani. Jeden z menadżerów Warner Bros stwierdził, że Clark "ma za duże uszy i wygląda jak małpa". Kandydatura Gable była brana pod uwagę przy obsadzaniu roli Tarzana. Clark przegrał jednak z Johnnym Weissmullerem, który jako sportowiec miał lepszą muskulaturę. Clark Gable mógł jednak liczyć na swoich fanów. W jednej ze scen w filmie It happened one night, grany przez niego bohater Fletcher zdejmuje koszulę pokazując nagi tors. Po wejściu filmu do kin znacznie spadła sprzedaż podkoszulek męskich w całym kraju.

W 1934 aktor wreszcie zostaje doceniony i nagrodzony Academy Award for Best Actor. W tym samym roku rodzi się jego nieślubna córka Judy Lewis, owoc związku z aktorką Lorettą Young. W następnych latach Clark gra w wielu filmach, staje się sławny. Gable dorobił się nawet tytułu "Króla Hollywood" w 1938 roku.

Wreszcie mamy rok 1939 i słynny film "Przeminęło z wiatrem". To, że Clark Gable zagra rolę Rhetta Butlera nie było od początku takie oczywiste. Początkowo kandydatem do tej roli był Gary Cooper. Odrzucił jednak tę propozycję twierdząc, że będzie to wielka klapa i dodał jeszcze, że cieszy się, że to Clark Gable, a nie on, pójdzie z nią na dno.

Po sukcesie "Przeminęło z wiatrem" Clark nie musiał się już martwić ani o finanse, ani o popularność. W tym samym roku poślubił aktorkę Carole Lombard i był to ponoć najszczęśliwszy okres w jego życiu. Niestety jego młoda żona zginęła w katastrofie lotniczej trzy lata później. Clark załamał się i zaczął pić. Kiedy pozbierał się po kilku miesiącach żałoby, zgłosił się na ochotnika do oddziału wojsk lotniczych. Prawie rok spędził w Wielkiej Brytanii, brał udział w pięciu akcjach wojskowych. W 1943 wrócił do Hollywood, żeby nakręcić film Combat America. Po zakończeniu zdjęć ponownie zgłosił się do wojska. Został nawet promowany do stopnia majora. Zanim jednak dostał przydział, Amerykanie wycofali się z Europy. Adolf Hitler wyznaczył bardzo wysoką nagrodę za dostarczenie mu go żywego.

Po wojnie Clark zagrał jeszcze wielu filmach. Zmarł na atak serca w 1960 roku. Trzy miesiące po jego śmierci przyszedł na świat jego jedyny syn - John Clark Gable.